കുട്ടിപ്പെണ്ണ് ഉണ്ണിമോൾ

ഉണ്ണിമോളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം

അന്ന് രാവിലെയും സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ കരഞ്ഞു ബഹളം ഉണ്ടാക്കി  "അമ്മെ ഞാൻ പോകുന്നില്ല... വീട്ടില് നിന്ന് അമ്മയെ സഹായിക്കാം... എനിക്ക് മടിയാ അല്ലേല പശുവിനെ നോക്കിക്കോളാം പ്ലീസ് അച്ഛനോട് പറയെന്നെ.."

അത് കേട്ട് ഉണ്ണിമോൾ പറഞ്ഞു "ചേട്ടൻ എന്താണ് പറയുന്നേ. അച്ഛനും അമ്മയും നമ്മളെ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് സ്ചൂളി അയക്കുന്നെന്നു ചെട്ടനരിയുമോ? ഞാൻ സ്ചൂളി പോയി പഠിച്ചു വലിയ ആളായി എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒത്തിരി പൈസ കൊണ്ട് കൊടുക്കും"

LKG യില് പഠിക്കുന്ന ഉണ്ണിമോളുടെ ഉത്തരവാദിത്വബോധം എങ്ങനുണ്ട്?

ഇപ്പോൾ എല്ലാം ആണ്‍കുട്ടികളെക്കാൾ പെണ്‍ കുട്ടികൾ കൂടുതൽ competitive ആണ്....

ഈ ഉണ്ണി മോളുടെ ഒരു കാര്യം 

ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു തിരികെ വരുമ്പോൾ എന്നെ എതിരേറ്റതു വലിയ വായിൽ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉണ്ണിമോൾ ആണ്.

അവളുടെ പുറകിൽ എന്റെ പെങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ട് നോക്കിയപ്പോൾ പുറകിൽ നിന്ന് എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്റെ അളിയനും എന്റെ ഭാര്യയും എല്ലാം കൂടി ചിരി ചിരിയോ ചിരി ചിരി... കൂട്ടച്ചിരി.

എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു: "എന്തിനാ എല്ലാരുംകൂടി ഉണ്ണിയെ ഇട്ടു കരയിപ്പിക്കുന്നെ?"

ഉണ്ണിമോൾ പറഞ്ഞു "ങ്ങീ...ങ്ങീ... മ്ഹ്ഹ്... അമ്മാവാ ഈ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും എന്നോട് ഒട്ടും സ്നേഹം ഇല്ല.."

"അതെന്താ മോളെ അങ്ങനെ പറയുന്നേ" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

എന്റെ കല്യാണ ആൽബം എടുത്തു കാട്ടി അവൾ പറഞ്ഞു "അമ്മാവന്റെ കല്യാണത്തിന് എന്നെയും എന്റെ ചേട്ടനെയും ഒക്കെ അമ്മാവൻ വിളിച്ചില്ലേ... ഈ അച്ഛനും അമ്മയും അവരുടെ കല്യാണത്തിന് എന്നെ വിളിച്ചു പോലും ഇല്ല.  ഞാൻ ഇവരോട് പിണക്കമാ".

------ ഈ ഉണ്ണി മോളുടെ ഒരു കാര്യം ----

==========================

കുട്ടിപ്പെണ്ണ് ഉണ്ണിമോൾ -- സ്റ്റാർ ഓഫ് ദി ഡേ 

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലുള്ള ഒരു ക്ലബ്ബിലെ ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി  ചെറിയ കുട്ടികള്ക്കുള്ള ഒരു ഫാൻസി ഡ്രസ്സ്‌  മത്സരം വെച്ചു.

എട്ടു മുതൽ പതിനഞ്ചു വരെയുള്ള പെണ്‍കുട്ടികൾക്കാണ് മത്സരം.

കുട്ടികൾ ഒരുങ്ങി നില്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമോൾക്കും പങ്കെടുക്കണം എന്ന് ഭയങ്കര നിര്ബന്ധം. (അവൾക്കു മൂന്നു വയസ്സല്ലേ ഉള്ളൂ) പിന്നെ കരച്ചിലായി പിഴിചിലായി.

അവസാനം ജഡ്ജ്ന്റെ അനുവാദത്തോടെ അവളെ കയറ്റി വിട്ടു

സ്റ്റേജ്ൽ ധൈര്യത്തോടെ കയറിച്ചെന്ന അവളോട്‌ ജഡ്ജ് മാടം ചോദിച്ചു "മോൾ ആരായിട്ടാണ് വേഷം ഇട്ടിരിക്കുന്നത്?"

"ഐ  അം എ സ്കൂൾ ഗേൾ" എന്ന്  ഇംഗ്ലീഷ് അടിച്ചു വിട്ടു.

ചിരിയോടെ ജഡ്ജ് മാടം ചോദിച്ചു "എന്നിട്ട് മോള്ടെ സ്കൂൾ യുണിഫോറം എവിടെ?"

ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ ആ മിടുക്കി പറഞ്ഞു "അയ്യോ അമ്മുമ്മേ അതിനിപ്പോ ഓണം അല്ലെ -- സ്കൂൾ  അവധിയാ".

അവിടെ ഇരുന്ന എല്ലാരും എഴുനേറ്റു നിന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കയ്യടിച്ചു --- ചൂളം അടിച്ചു

എന്തായാലും ഞങ്ങടെ കുട്ടിപ്പെണ്ണിനു ജഡ്ജ് മാടം വക ഒരു ചക്കര ഉമ്മയും കുറെ മുട്ടായി കഥാപുസ്തകം ക്രയോന്സ് ഒക്കെ കിട്ടി 

=================

Unnimol Naughty Girl -- Star of the Day

Onam Celebrations 2012

Club Fancy Dress

സാക്ഷാല്‍ മഹാലക്ഷ്മി

അന്നും പതിവുപോലെ ഭാര്യയും അമ്മയും സന്ധ്യക്ക്‌ TV സീരിയല്‍ മുന്‍പില്‍ ഇരുന്നു കൊണ്ട് കരയാനും മൂക്ക് പിഴിയാനും തുടങ്ങി.  ദേഷ്യം ഉള്ളിലടക്കിക്കൊണ്ട് ഞാനും ഒരു മൂലയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചുമരിലെ ഫോട്ടോയില്‍ ഇരുന്നു ചിരിക്കുന്ന കള്ളകൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ കള്ളച്ചിരി നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ഒളികണ്ണിട്ടു അച്ഛനെ നോക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം തന്റെ ഭാഗവതത്തില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്നു, എന്തോ പഴയത് പോലെ അദ്ദേഹം ദേഷ്യം വെളിയില്‍ കാണിക്കാറില്ല.  6 മുതല്‍ 6 അര വരെയെങ്കിലും നാമം ജപിച്ചിട്ടു ഈ വിഡ്ഢി പെട്ടിയുടെ മുന്‍പില്‍ ഇരുന്നുകൂടെ എന്ന് ചോദിച്ചാലും രണ്ടു മഹിളാ രത്നങ്ങള്‍ക്കും അനക്കം ഇല്ല... ഇങ്ങനെ ഉണ്ടോ ഒരു സീരിയല്‍ ഭ്രാന്ത്..

പറഞ്ഞു മടുത്തു ഇപ്പോള്‍ പറയാറും ഇല്ല -- പറഞ്ഞിട്ടും പ്രയോജനം ഇല്ല .. അതിന്റെ പേരില്‍ എന്തിനൊരു കുടുംബ കലഹം.. അത് മാത്രമല്ല ഇക്കാര്യത്തിലും അമ്മായിയമ്മയും മരുമകളും ഒരേ കേട്ടിലാണ് -- എന്താ ചെയ്ക?  ഈ കാര്യത്തിലല്ലാതെ വേറെ ഒരു കാര്യത്തിലും രണ്ടു പേരെയും കുറ്റം പറയാനും ഒന്നും ഇല്ല...

സീരിയല്‍ തീരുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള കാലഘട്ടം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. അവര് തമ്മില്‍ എന്തൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട് മൂക്ക് പിഴിയുന്നുമുണ്ട്..

പെട്ടെന്ന് വാതിലില്‍ ആരോ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്...

വാതില്‍ക്കലേക്ക് ഞാനും അമ്മയും കൂടി ഓടി ചെന്നപ്പോള്‍ അടുത്ത വീട്ടിലെ വലിയമ്മയാണ്... അവരുടെ ചുമല്‍ ഒട്ടിച്ചേര്‍ന്നു 3 വയസ്സുള്ള കൊച്ചുമകനും, അവന്‍ കിടുങ്ങി വിറക്കുന്നുണ്ട്‌.. അടുത്ത് ഒരു ഓട്ടോ നില്‍ക്കുന്നു...

അവര്‍ പറഞ്ഞു "മോനെ കുഞ്ഞിനു പനിച്ചു വിറക്കുന്നു, വീട്ടില്‍ വേറെ ആരും ഇല്ല, ഡോക്ടറെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ കൊണ്ട് ചെലാന്‍ പറഞ്ഞു... പക്ഷെ എന്റെ കയ്യില്‍ ഓട്ടോക്കുള്ള കാശേ ഉള്ളൂ... കുറച്ചു കാശു തരാമോ? എന്റെ മോന്‍ വന്ന ഉടനെ തിരിച്ചു തരാം."

ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു തിരിച്ചു നടന്നു, ഉടനെ പുറകില്‍ വന്ന ഭാര്യയോടും കാര്യം പറഞ്ഞു.

അതിനിടയില്‍ അമ്മയും മകളും വീണ്ടും എന്റെ പിറകെ വന്നു പറഞ്ഞു.. "ഇന്ന് വെള്ളിയാഴ്ചയല്ലേ? വിളക്ക് വച്ച് കഴിഞ്ഞു ഒരു സാധനവും ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ പാടില്ല ... പൈസ മഹാലക്ഷ്മി അല്ലെ, ഒട്ടും കൊടുക്കരുത് ... ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞുവിട്."

സംഭവം എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന്‍ എഴുനേറ്റു വാതില്‍ക്കല്‍ പോയിട്ട് ഉടന്‍ തന്നെ 500 രൂപ എടുത്തു ആ വലിയമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു, അവരെ വഴി അയച്ചു 

തിരികെ വന്നു ശാന്തമായിട്ടു പറഞ്ഞു. "വിളക്ക് വെച്ചാല്‍ നാമം ജപിക്കണം വീട്ടില്‍ കണ്ണീരും മൂക്കിലയും പിഴിയരുത് എന്ന് നമുക്കൊരു വിശ്വാസം ഉണ്ട്.  കാരണം ത്രിസ്സന്ധ്യക്ക് സാക്ഷാല്‍ മഹാലക്ഷ്മി വീട്ടില്‍ വരും അപ്പോള്‍ ദേവിയെ ദീപം കാണിച്ചും നാമം ജപിച്ചും വരവെല്‍ക്കണം എന്ന്.  ഇങ്ങനത്തെ സീരിയലുകള്‍ കണ്ടു കണ്ണീരൊഴുക്കി നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ചെയ്യുന്ന ദോഷത്തിന്റെ അത്രയും ദോഷം ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനു വേണ്ടി 500 രൂപ കൊടുത്താല്‍ വരുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അത് സഹിച്ചു " 

വായും മൂക്കും പൊത്തിപ്പിടിച്ചു അടിയേറ്റ പോലെ നില്‍ക്കുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീ രത്നങ്ങളെയും കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്കെന്റെ അച്ഛനെയോര്‍ത്ത് കൂടുതല്‍ അഭിമാനമാണ് തോന്നിയത്.

=========================

അടിക്കുറിപ്പ് : ഇത് പോലുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ എവിടെങ്കിലും തീര്‍ച്ചയായും നടന്നുകാണും എന്ന് ഉറപ്പാണ് ... അത് എല്ലാ സീരിയല്‍ ഭ്രാന്തു കാര്‍ക്കും സമര്‍പ്പിക്കുന്നു

This is a real incident and an experience of my friend...

How TV Serials impact our traditions & Culture

ഒരു പാവം ഇന്ത്യന്‍ പൗരന്റെ ആത്മഗതം

അരിവില കൂടുന്നു

പച്ചക്കറിവില കൂടുന്നു 

ഉള്ളിയുടെ വില കൂടുന്നു.. 

എണ്ണയുടെ വില കൂടുന്നു... 

പാചകവാതകത്തിന്റെ വില കൂടുന്നു... 

ബസ്‌ ചാര്‍ജു കൂടുന്നു.. 

ഓട്ടോ ചാര്‍ജ് കൂടുന്നു

ട്രെയിന്‍ ചാര്‍ജു കൂടുന്നു 

വൈദ്യുതി ചാര്‍ജു കൂടുന്നു.. 

നികുതികള്‍ ചുങ്കങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടുന്നു

കൂടാത്തത് ഒന്ന് മാത്രം. 

മാസാ മാസം ബാങ്ക് അക്കവുണ്ടില്‍ എത്തിപ്പെടുന്ന ശമ്പളം ... 

അത് ഓരോ ദിവസവും കുറയപ്പെടാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ടത് 

>>>> Worries of an Indian Citizen<<<< ഒരു പാവം ഇന്ത്യന്‍ പൗരന്റെ ആത്മഗതം...

ജീവിത യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍

ആ കുട്ടിയും അവന്റെ അച്ഛനും നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു 

ആ കുട്ടിക്ക് വേറെയും കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും

ആ കുട്ടി അവന്റെ അച്ഛനേ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു 

ആ കുട്ടിക്ക് അവന്റെ അമ്മയോടും ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിലും

ആവന്‍ വലുതായി കല്യാണ ആലോചനകള്‍ നടത്തുമ്പോഴും

അവന്‍ അച്ഛനോട് ആലോചിച്ചേ കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തിയുള്ളൂ

അവള്‍ അവന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്നതും

അവരുടെ ലോകബന്ധങ്ങള്‍ മുറിഞ്ഞു ഞെരിഞ്ഞു തകര്‍ന്നു 

ഇതാണ് ജീവിതം ഇങ്ങനെയാണ് മുമ്പോട്ടുള്ള പ്രയാണം

പഴയ വസ്തുക്കള്‍ ചീഞ്ഞു പുതിയതിന് വളമാകുന്നു

ആ വളത്തില്‍ നിന്നും പുതില കുരുക്കള്‍ മുളക്കുന്നു

അവ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല നമുക്കും വരും വീഴ്ചയെന്നുള്ള സത്യം

ഞാന്‍ ഹനുമാന്‍

കുട്ടിക്കാലം മുതലേ എനിക്ക് കഥകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ വലിയ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു അന്നും ഇന്നും എന്റെ പ്രിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഭഗവാന്‍ ശ്രീ കൃഷ്ണനും പിന്നെ ആനകളും തന്നെ.  പിന്നെ ഹനുമാനും കര്‍ണ്ണനും എന്റെ പ്രിയ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആയി.

ഇതില്‍ ഹനുമാനെ പറ്റി ആദ്യമായി കഥ പറഞ്ഞു തന്നത് ഞങ്ങളുടെ 3-) മത് ക്ലാസ്സിലെ അക്കാമ്മ ടീച്ചര്‍  ആയിരുന്നു. അന്ന് ഹനുമാന്റെ വാല് നീളുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞ രംഗങ്ങളൊക്കെ ഇന്നും മനസ്സില്‍ നിന്ന് പോകുന്നില്ല തന്നെ.

എന്തായാലും എന്റെ അപ്പുപ്പന് പുരാണ ഇതിഹാസങ്ങളിലൊക്കെ നല്ല ജ്ഞാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. (ഒത്തിരി കഥകള്‍ ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു തരുമായിരുന്നു).

എനിക്കെന്തായാലും അപ്പോള്‍ 5 - 6 വയസ്സ് കാണും രാവിലെ അപ്പുപ്പന്‍ ഹനുമാന്‍ സ്വാമി ലങ്കയിലേക്ക് ചാടിയ കഥയാണ്‌ പറഞ്ഞു തന്നത്.  കൂടാതെ അപ്പുപ്പന്‍ വീര അന്ജനേയാരുടെ ധൈര്യം, സ്വാമി ഭക്തി, വീരത ഒക്കെ പറഞ്ഞു തന്നു.

സാധാരണയായി ഊണ് കഴിഞ്ഞു മയങ്ങുന്ന സ്വഭാവം നാട്ടിന്‍പുറത്തെ എല്ലാ കാരണവന്മാര്‍ക്കും ഉള്ളത് പോലെ തന്നെ അപ്പുപ്പനും ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പുപ്പന്‍ ഉച്ച മയക്കത്തില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വെളിയിലേക്കിറങ്ങി ചുറ്റി നടന്നു.  എങ്കിലും ഹനുമാന്റെ ചാട്ടം മനസ്സീന്നു പോകുന്നില്ല.

പഴയ വീടിനു രണ്ടു വഴികളുണ്ട്, ഒന്ന് ചെറിയ രണ്ടു മൂന്ന് പടികളുള്ള വഴിയും മറ്റേതു ചെറിയ വണ്ടികള്‍ കയറി വരാനുള്ള വഴിയും. ഈ വണ്ടികള്‍ വരുന്ന വഴിയുടെ വലതു വശത്ത്  ഒരു പഴയ കല്ല്‌ വെട്ടാന്‍ കുഴി ഉണ്ടായിരുന്നു (മഴക്കാലത്ത് അതില്‍ വെള്ളം നിറയും).

ആ കുഴിയുടെ കരയില്‍ നിന്ന് മോണ്ട് "ഞാന്‍ ഹനുമാന്‍""" മറുകരയിലേക്ക് നോക്കി.  മറുകരയില്‍ അതാ ലങ്ക... അടുത്ത് കിടന്ന മടല്‍ എടുത്തു തോളില്‍ വച്ച്... "ജയ് ശ്രീ രാം"എന്ന് മൂന്നു പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു.

എന്നിട്ട് ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങി.. കൊള്ളാം, പൊക്കം വെച്ച് തുടങ്ങി.. പുറകോട്ടു നീങ്ങി, മുന്നോട്ടു ആഞ്ഞു എടുത്തു ചാടി.. ചങ്കും തള്ളി കുഴിയിലേക്ക് വീണു കുറെ നേരത്തേക്ക് എണീക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല..

ഞാന്‍ ആദ്യം ഓര്‍ത്തത്‌ അപ്പോള്‍ ഹനുമാന്‍ സ്വാമി യെ പറ്റി ആയിരുന്നു -- അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ വീണിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്തായേനെ?

മടല്‍ കൊണ്ട് കുത്തിപ്പിടിച്ചു ഞാന്‍ എണീറ്റ്‌  ഭാഗ്യം ആരും കണ്ടില്ല.

പഴയ ചാരത്തിന്റെ പുറകില്‍ എന്നെ പോലുള്ള മഹാന്മാര്‍ക്ക് മാത്രം കയറാവുന്നപോലെ ഒരു വാതിലുണ്ടായിരുന്നു.  അതിലെ കയറി കട്ടിലില്‍ വന്നു കിടന്നു. ശരീരം മുഴുവന്‍ വേദന, അവിടെ ഇവിടെ ഒക്കെ രക്തം വനുന്നു.  അപ്പുപ്പനോ അമ്മാവനോ കണ്ടാല്‍ അടി ഉറപ്പാണേ. വേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി.. കാരണം ഞാന്‍ അപ്പോഴും ഹനുമാന്‍ തന്നെ "താഴെ വീണ ഹനുമാന്‍" ആണെന്ന് മാത്രം.

അപ്പോള്‍ അമ്മാവന്‍ കയറി വന്നു, അടുത്തുള്ള കട്ടിലില്‍ കിടന്നു, ഞാന്‍ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു എന്നെ വിളിച്ചു "എടാ മോനെ അമ്മാവന്റെ കാല്‍ ഒന്ന് വലിക്കെടാ" എന്ന് പറഞ്ഞു.  ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞു കൂടി എണീറ്റു വന്നു തറയില്‍ ഇരുന്നു അമ്മാവന്റെ കാല്‍ വിരലുകള്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു.

ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോള്‍ അമ്മാവന്‍ എന്നെ പൊക്കി എണീപ്പിച്ചു.

ഇപ്പോള്‍ അടി പൊട്ടും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതി. പക്ഷെ എന്റെ അമ്മാവന് വളരെ സങ്കടം ആണ് വന്നത് "അയ്യോ എന്താടാ കുട്ടാ, എവിടാ നീ വീണത്‌?" എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ പൊക്കി എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി ശരീരത്തെ രക്തം ഒക്കെ കഴുകി, മുറിവില്‍ ഒക്കെ ഏതോ പൌഡര്‍ ഒക്കെ ഇട്ടു 

എന്റെ ഹനുമാന്‍ കഥ ഒന്നും ഞാന്‍ അമ്മാവനോട് പറഞ്ഞില്ല. എന്നെ അടുത്ത് കൊണ്ട് വന്നു കട്ടിലില്‍ കിടത്തി.

എന്തായാലും വൈകുന്നേരം ആയപ്പോള്‍ അല്പം പനീക്കോള്‍ ഉണ്ടായതിനാല്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകാന്‍ വലിയമ്മച്ചി പറഞ്ഞത് കേട്ട് അമ്മാവന്‍ എന്നെ എടുത്തു കൊണ്ട് തന്നെ ആശുപത്രിയില്‍ പോയി. ഡോക്ടര്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടു കൂടിത്തന്നെ എന്റെ സ്വന്തം ചന്തിയില്‍ നല്ല ഒരു കുത്തും മേലു മുഴുവന്‍ വെച്ചുകെട്ടും തന്നു. പിന്നെ കയ്പും ചവര്‍പ്പും ഉള്ള കുറെ ഗുളികകളും. അതും അമ്മാവന്‍ തന്നെ എനിക്ക് വൈകിട്ട് കഴിക്കാന്‍ എടുത്തു തന്നു.

അടുത്ത നാള്‍ അമ്മാവന്റെയും അപ്പുപ്പന്റെയും കൈകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്നാണ് "ഞാന്‍ ഹനുമാന്‍" ആശുപത്രിയില്‍ പോയത്.

>>> An example shows how the stories and cartoons impacts young kids<<<< I am Hauman

അപ്പുപ്പന്റെ ചാരു കസേര - എന്റെയും

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് നടന്ന ഒരു സംഭവമാണിത്. 

കോട്ടയം പോലുള്ള നാട്ടിന്‍ പുറങ്ങളില്‍ വളര്‍ന്നിട്ടുള്ള താങ്കളില്‍ പലരും ചാര് കസേരകള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ.  നാല് പട്ടിക കഷ്ണങ്ങള്‍ വീതമുള്ള രണ്ട് കൊച്ചു കട്ടിളകള്‍  കൂട്ടി യോജിപ്പിച്ച് അതില്‍ ഒരു കാന്‍വാസ് തുണി തലങ്ങനെ ഇടും.  കാലു നീട്ടി ഇരിക്കുവനായി അടിയിലെ പട്ടിക ക്കൂട്ടില്‍ നിന്നും നീണ്ട രണ്ടു മിനുക്കിയ പട്ടിക കഷ്ണങ്ങള്‍ മുമ്പോട്ട്‌  നീട്ടി പിടിപ്പിച്ചിരിക്കും.  ഈ കാന്‍വാസ്  തുണി ബാലന്സ് ചെയ്യുന്നത് മുകളിലും താഴെയും ഉള്ള രണ്ടു റൂള്‍ തടികള്‍ ആണ്.  അതാണെ ഇതിന്റെ ഒരു ഗുട്ടന്‍സ് ... മറ്റാരോടും പറയണ്ട  

ഇതില്‍ കിടന്നുറങ്ങാനും മയങ്ങാനും ഒക്കെ നല്ല സുഖം ആണ്. ഇതൊക്കെ അപ്പുപ്പന്മാരുടെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്വത്താണ്, പിള്ളാര്‍ അടുത്ത് വന്നാല്‍ ഓടിച്ചുവിടും (ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരുടെ മൊബൈല്‍ പവര്‍ പോലെ പണ്ടത്തെ അപ്പുപ്പന്മാരോക്കെ  പവര്‍ കാട്ടിയിരുന്നത് വീട്ടില്‍ സ്വന്തമായി ഉള്ള ചാരുകസേരയും മുറുക്കാന്‍ പെട്ടിയും മുറുക്കി തുപ്പാന്‍ ഉള്ള കോളാമ്പിയും കാതിലെ കല്ല്‌ വെച്ച കടുക്കനും ആണ് - അതൊക്കെ immovable Assets ആണ് കേട്ടോ).   

അങ്ങനെ ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ അപ്പുപ്പനും സ്വന്തമായി ഈ വക immovable assets എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തായാലും ഞങളുടെ അപ്പുപ്പന്‍ പണ്ട് മുതലേ ഒരു സോഷിയല്‍ വാദി ആയിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേര്‍ക്കും അതില്‍ കിടപ്പാടം അനുവദിച്ചിരുന്നു. ഇവിടെ എന്റെ അപ്പുപ്പന്റെ ഒരു ഒരു നേരുങ്ങിയ അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത ഒരു സ്നേഹിതന്‍ അപ്പുപ്പന്‍ (close and best friend) തന്നെ അപ്പുപ്പന് പോട്ടിയായി (compete) വരും . അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ നാടിലെ ദേവി ക്ഷേത്രത്തിലെ വെളിച്ചപ്പാടും എന്റെ അപ്പുപ്പന്റെ ഉറ്റ സ്നേഹിതരില്‍ ഒരാളും ആയിരുന്നു. പുള്ളി ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ അപ്പുപ്പനെ കാണാനും പിന്നെ അവരുടെ ചീട്ടുകളി സംഘത്തില്‍ ഒരു കൈ കൊടുക്കാനും ഒക്കെ വരാറുണ്ടായിരുന്നു.  വന്നാല്‍  ഉടനെ ആ ചാരുകസേരയിലേക്ക് ഒരു dive ആണ്. അതൊരു dive അല്ല ഒരൊന്നര രണ്ടു dive ആണ്.   ആ പാവം ചാരുകസേരക്ക്‌ ജീവന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്ങില്‍ അത് ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടേനെ. 

എന്റെ അപ്പുപ്പന് ആ dive അത്ര  ഇഷ്ടം ഇല്ലായിരുന്നു കാരണം ആ പാവം കസേരക്കും വയസ്സായിട്ടില്ലേ അതിനെന്തിന്കിലും പറ്റിയാലോ എന്നത് ആണ് കേട്ടോ.  പക്ഷെ അദ്ദേഹം ഒന്നും പറയാറില്ല കാരണം കൂട്ടുകാരല്ലേ. പക്ഷെ മറ്റേ അപ്പുപ്പന്‍ വന്നാല്‍ പിന്നെ അപ്പുപ്പന്റെ ചാരുകസേര, മുറുക്കാന്‍ പെട്ടി, മുറുക്കാന്‍ കോളാമ്പി എല്ലാം അദ്ദേഹം കയ്യടക്കും. ഭാഗ്യത്തിന് അപ്പുപ്പന്റെ കടുക്കനില്‍ മാത്രം കൈ വെച്ചിട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

അപ്പുപ്പന്റെ മുറിയുടെ വെളിയില്‍ ഒരു വലിയ പുളിമരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ പുളി ഉണ്ടായതായി എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല പക്ഷെ അതിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി ഞാന്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കല്ലും തടിയും ഒക്കെ എടുത്തു എറിയുമായിരുന്നു.  സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ ഒരേ ഒരു വിനോദം അത് മാത്രം ആയിരുന്നു. മിക്കവാറും ഉപയോഗിക്കുന്ന ആയുധം  ചാരുകസേരയുടെ പാവം റൂള്‍ തടികള്‍ ആയിരുന്നു.  അപ്പുപ്പന്‍ വഴക്ക് പറയാതിരിക്കാന്‍ എന്റെ കലാപരിപാടി ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് അപ്പുപ്പന്‍ മയങ്ങാന്‍ കിടക്കുമ്പോഴോ ഒക്കെ ആണ്.  അപ്പുപ്പന്‍ അറിയാതിരിക്കാന്‍ റൂള്‍ തടികള്‍ എടുത്തിട്ട് ആ തുണി നന്നായി വലിച്ചു ഇടും, എന്തായാലും ആ സമയത്ത് അപ്പുപ്പന്‍ കസേരയില്‍ കിടക്കില്ല എന്നെനിക്കറിയാം  അദ്ദേഹത്തിന്റെ മയക്കം തീരുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ കമ്പുകള്‍ തിരികെ വെച്ച് ഞാന്‍ സ്ഥലം വിടും.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ എന്റെ കലാ പരിപാടികള്‍ക്കായി തടികള്‍ രണ്ടും എടുത്തു ഞാന്‍ എന്റെ പുളി ഏറു  നടത്തി രസിക്കുകയായിരുന്നു, അകലെ നിന്ന് വെളിച്ചപ്പാട് അപ്പുപ്പന്‍ ഓടി വരുന്നത് കണ്ടു എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അദ്ദേഹം ഓടി അകതോട്ടു കയറി മുറുക്കാന്‍ പെട്ടിയും എടുത്തു, എന്റെ അപ്പുപ്പനെ "പിള്ളേച്ചന്‍ എണീക്ക്" എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്ഥിരം നടത്തുന്ന dive ചെയ്തു.

എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ സമയം കിട്ടിയില്ല പിന്നെ കേട്ട ശബ്ദങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് ഇങ്ങനാണ്  "ധപ്പോ ധപ്പോ ധിം (നടുവും തള്ളി വീണതാണ്) എന്റമ്മോ അയ്യോ അയ്യയ്യോ എന്റെ ഭഗവതീ എന്റെ നടു"".

ഭഗവതി വരുന്നോ എന്ന് നോക്കാതെ ഞാന്‍ ഓടി അടുക്കളയില്‍ കയറി, അവിടുന്ന് എത്തി നോക്കി  അപ്പുപ്പന്‍ വന്നു വെളിച്ചപ്പാടപ്പുപ്പനെ പിടിച്ചു പൊക്കി പുറം ഒക്കെ തിരുമ്മി കൊടുത്തു. അപ്പുപ്പന്റെ കട്ടിലില്‍ കിടത്തി പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.  ഞാന്‍ തിരികെ ചെന്ന് റൂള്‍ തടി എടുത്തു അപ്പുപ്പന്റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ട് കൊടുത്തു. അദ്ദേഹം എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞില്ല  

എന്തായാലും, അതില്‍ പിന്നെ,  അതില്‍പ്പിന്നെ വെളിച്ചപ്പാടപ്പുപ്പന്‍  ഒരാഴ്ചയോളം വീട്ടില്‍ വന്നില്ലായിരുന്നു പിന്നെ വരുമ്പോഴെല്ലാം വളരെ മര്യാദയോടെ ചാരുകസേരയുടെ അടുത്ത് പോലും പോകാതെ അപ്പുപ്പന്റെ കട്ടിലിലെ ഇരിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ.  ഒരു പക്ഷെ അദ്ദേഹം അതില്‍ പിന്നെ ചാരുകസേരയില്‍ ഇരുന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തന്നെ സംശയം  

വാല്‍ക്കഷണം : നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ അതിനു ലീനിംഗ് ചെയര്‍ സിന്‍ഡ്രോം എന്ന് പേരിടുമായിരുന്നു ഒരു പക്ഷെ.

>>> Leaning Chair Syndrome<<< Naughty kids ... Funny Kids.... >>> Easy chair of my Grand Father & Mine....

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ശിഷ്യന്‍

എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിന്റെ  ഭാഗമായ ഒഴിവു സമയങ്ങളില്‍ (1996) ഞാന്‍ ഹൈ സ്കൂള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ട്യുഷന്‍ എടുക്കുമായിരുന്നു. കുറെ ബുദ്ധിമാന്മാരും ബുദ്ധിമതികളും എന്റെ ശിഷ്യ ഗണങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

കുറച്ചു അബദ്ധങ്ങളും സുബദ്ധങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും കുട്ടികളുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും (സത്യം പറയണമല്ലോ).

എന്തായാലും എന്റെ അബദ്ധങ്ങള്‍ പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ പറയാം.. 

എന്റെ ഒരു 8-)o ക്ലാസ്സ്‌ ശിഷ്യന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു നല്ല പയ്യന്‍, നല്ല അനുസരണ ഉണ്ട്. ഒരു സാധു ജീവി - വഴക്കാളിയും അല്ല.  നല്ല കുടുംബം നല്ല മാതാ പിതാക്കള്‍. - അവര്‍ക്ക് പയ്യന്‍ നന്നായി പഠിച്ചാല്‍ മാത്രം മതി.

നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ പല കുട്ടികളെയും പോലെ ഇംഗ്ലീഷ് അവനും ഒരു ബാലികേറാ മല ആയിരുന്നു.

ആ മലയില്‍ ഉന്തിത്തള്ളി കയറ്റുന്ന പണിയായി എന്റേത്.  എന്തായാലും അവനു എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു (നമ്മുടെ സ്റ്റൈല്‍ അത്രക്കുണ്ടല്ലോ) എന്റെ "way of teaching" ക്ഷ ങ്ങ ച്ച ഞ്ഞ അങ്ങനെ ഒക്കെ പിടിച്ചു.

ആ ഓണം പരീക്ഷക്ക്‌ 100% മാര്‍ക്ക്‌ കൂടുതല്‍ വാങ്ങി 20 / 50 മാര്‍ക്ക്‌  (കഴിഞ്ഞ ക്ലാസ്സ്‌ പരീക്ഷക്ക്‌ 10 ആയിരുന്നു എന്ന് അര്‍ഥം). ക്രിസ്തുമസ് പരീക്ഷക്ക്‌ ഹാഫ് സെഞ്ച്വറി അടിക്കണം എന്ന ലക്‌ഷ്യം ആയിരുന്നു ഉണ്ടായത് (25/50).

കൂടുതല്‍ തേച്ചാല്‍ (വെളുക്കാന്‍ തേച്ചത്) പാണ്ടായാലോ എന്നൊരു ആലോചന.

ഇടയ്ക്കു ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു  അവനു അല്പം ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാന്‍ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കണം അവന്‍ എങ്ങനെയെങ്ങിലും ഒന്ന് പാസ് ആയിക്കണ്ടാല്‍ മതി - ഇവന്റെ ചേട്ടനും ചേച്ചിയും 10 പാസ്‌ ആയില്ല.  (അത് കേട്ടെനിക്ക് ഒത്തിരി രോമാഞ്ചം ഉണ്ടായി - കാരണം ഒരു അപൂര്‍വ കുടുംബ ജീവിയാണല്ലോ എനിക്ക് ശിഷ്യനായത്  എന്ന് ഓര്‍ത്തു പോയി).

അന്ന് മുതല്‍ ഞാന്‍ ഒരു സുബ്ജെക്റ്റ് കൊടുക്കും അവന്‍ അതെ പറ്റി എഴുതും - അടുത്ത ദിവസം ഞാന്‍ അതിലെ തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തി കൊടുക്കും.സ്കൂള്‍ മുതല്‍ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ടു വിഷയങ്ങള്‍ ആണ് പശുവും (cow) പിന്നെ അശോക മഹാരാജാവും (Emperor Ashoka).

അത് രണ്ടും അടുത്തടുത്ത ദിവസങ്ങളിലായി കൊടുത്തു  അവന്‍ എഴുതി എന്നെ അടുത്ത ദിവസം കാണിച്ചു, കുറച്ചു തെറ്റുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു (vocabulary) അല്പം മോശം ആണ്.

അന്ന് ഞാന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞു.  രണ്ടു ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ നിന്റെ നാട്ടിലെ ചേട്ടന്‍മാരോക്കെ വരുന്നില്ലേ.. അവരുടെ മുമ്പില്‍ ഇതില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് കാണാതെ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കണം (കാരണം പയ്യന്റെ English success story അങ്ങ് കോട്ടയം വരെ ചെന്നി രിക്കുന്നു).

അന്ന് ബുധനാഴ്ച ആയിരുന്നു. അവന്റെ നാട്ടിലെ ചേട്ടന്മാരും ചേച്ചിമാരും പിന്നെ മറ്റു ചില വയസ്സായവരും ഉലപ്പെടെ 10 പേരുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാന്‍ എല്ലാരെയും പരിചയപ്പെട്ടു നല്ല ആള്‍ക്കാര്‍ - നല്ല സ്നേഹമായിത്തന്നെ പെരുമാറി - അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും.

ഞാനും എന്റെ ശിഷ്യനും മോഹന്‍ലാല്‍ ഫാനുകളും മറ്റുള്ളവരെല്ലാം മമ്മൂട്ടി ഫാനുകളും എ സി കളും ആയിരുന്നതിനാല്‍ കുറെ ചൂട് വാക്കേറ്റങ്ങളും നടന്നു. ചൂട് ചായ ചൂട്പരിപ്പുവട അങ്ങനെ എന്റെ ശിഷ്യന്റെ അമ്മ കൊണ്ട് തന്നതെല്ലാം ആ ചൂടിനിടയില്‍ നന്നായി കടന്നു പോയി (അകത്തേക്ക്).

അവസാനം ഞാന്‍ എഴുനേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു. "എന്റെ മഹാനായ ശിഷ്യന്‍ ഇപ്പോള്‍ രാജാ അശോകനെ പറ്റി നിങ്ങളോട് 5 വരികള്‍ സംസാരിക്കും" എന്ന്.

അല്പം വിറയലോടെ ആണെങ്കിലും അവന്‍ തുടങ്ങി എല്ലാവരും ഓരോ സെന്റെന്‍സ് തീര്ന്നപ്പോഴും കൈതട്ടി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അവസാനം കൊണ്ടു ചെന്ന് കുടം ഉടച്ചു - "The Cow Dung of the King Kong was very vast".

പെട്ടെന്നൊരു നിശബ്ദത അവിടെ പൊട്ടി വീണു.  ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നോക്കി - ചിരിക്കണോ അതോ കൈ തട്ടണോ എന്ന് സംശയം. കാരണം അവന്‍ കൊച്ചു പയ്യന്‍ അല്ലെ?

ഞാന്‍ എണീറ്റ്‌ നിന്ന് ആദ്യം കൈ തട്ടി - മറ്റുള്ളവരും എന്നെ പിന്തുടര്‍ന്നു നന്നായി തന്നെ കൈ തട്ടി.

ഒട്ടും തന്നെ ഇംഗ്ലീഷ് പറയാതിരുന്ന പയ്യന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞതും -- നാണം കുണുങ്ങി ആയിരുന്ന പയ്യന്‍ (പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പോലും ഇവനെക്കാള്‍ ധൈര്യശാലികള്‍ ആയിരുന്നു) ഇത്രയും guts കാണിച്ചല്ലോ എന്നുള്ളതും ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും കരുതിയത്‌.

എല്ലാവരും പോയി അവനു കൈ കൊടുത്തു - കെട്ടി പിടി ച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസ്സിനിടയില്‍ അവനു ഞാന്‍ ആ തെറ്റ് കാണിച്ചു കൊടുത്തു, എന്താണ് കാരണം എന്നും ചോദിച്ചു

Cow Essay -ില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന Cow Dung -ഉം Ashoka Essay -ഇല്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന Kingdom -ഉം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറിപ്പോയി.

പിന്നെ Emperor Ashoka അവനു ഉച്ചരിക്കാന്‍ പ്രയാസം കുറച്ചു കൂടി ഒരു നല്ല വാക് തപ്പി എടുത്തു പ്രയോഗിച്ചതാണ് King Kong എന്ന്.

എന്തായാലും വെള്ളിയാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ ഒരു സെഷന്‍ കൂടി വെച്ചു.  അന്ന് അവന്‍ രണ്ടു essay കളും തെറ്റില്ലാതെ പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിച്ചു - എല്ലാരുടെയും കയ്യടി വാങ്ങി.

എന്തായാലും അതില്‍ പിന്നെ കക്ഷി നല്ല സീരിയസ് ആയി തന്നെ പഠിച്ചു.  അടുത്ത വര്ഷം ഞാന്‍ വേറെ സ്ഥലത്ത് ജോലി കിട്ടി പോയതിനാല്‍ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസുകള്‍ നിര്‍ത്തേണ്ടി വന്നു.

എന്തായാലും പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ നന്നായിത്തന്നെ പഠിച്ചു പാസ്‌ ആയ അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തിനു  എവിടെയോ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട് - ഞാന്‍ കണ്ടിട്ട് ഒത്തിരി വര്‍ഷങ്ങള്‍ ആയി.

ദൂരെ ഇരുന്നു കൊണ്ട് എന്റെ ആ പ്രിയ ശിഷ്യന് ഞാന്‍ എല്ലാ മംഗളങ്ങളും നേരുന്നു.

പക്ഷെ ഒന്നറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്റെ approach ശരി ആയിരുന്നോ?

>>> Tution Stories <<< My Dear Student<<<